«Det e ikkje gull alt så glitra» – Hnytt

Siste:

Gunn Haaland
Gunn Haaland
Ann Kristin Andreassen

«Det e ikkje gull alt så glitra»

FRU HAALAND: Her for et par uger siden tog eg meg ein svipptur te Gdansk og i den forbindelsen blei det bestilt prioritert ombordstigning te meg, intet mindre. Det kosta ikkje allverdens så dei kronene syns eg at eg va verd. Når du ligavel ska på tur så blir det barra ei pylsa i slaktetiå dei kronene fra elle te.

Eg sto på flyplassen og blomstra me «gullbilletten» min så viste at eg sko varra ein av dei fysste så fekk gå om bord i flyet te Gdansk. Det blei ropt opp øve høtalaren at nå va det klart for dei så hadde prioritert ombordstigning og det hadde jo eg. Så eg sprada forbi heile køen me røe fine lipper for anledningen og håve høgt, ja det kneiste i nakken kan me vel sei i mens eg vifta me «gullbilletten» min. Alle dei andre passasjerane sto igjen i avgangshallen i mens eg sko få gå om bord i flyet, stakkars arme krek tenkte eg i mitt stille sinn ja det va et salig øyeblikk.

Jammen sa eg smør.

Der blei eg stua inn i ei slusa av glass i mens solå stekte udforbi, regelrett i et drivhus sto eg og det blei slutt på alt så hette blomstring i fra mi sia ganske fort. Svetten begynte å pippla fram på unevnelige plasser og eg va ikkje liga bratte i nakken lenger. Håve mitt hong så ein knekte nellik og det kom flære og flære folk ner i sluså, noge så førte te at temperaturen steig ennå nogen hakk. Svetten silte og tog me seg alt av sminke i fjese mitt så eg sto der å såg ud så ein klovn og humøret jekk det rett udforbakke me å blei svart, kålsvart. Endelig blei det slutt på prioritert ombordstigning hørrte eg øve høytararanlegget, nå åpne sikkert dørå seg tenkte eg i mens eg sto klinsta innte det eina glassvinduet. Den gang ei, sluså blei fylt te randen av absolutt alle så hadde billett te dette flyet og når det ikkje va plass te ein mygg mær i dette rommet åpna endelig dørå seg.

Folk stormå avgåre te flyet i mens eg og «gullbilletten» min blei hengande igjen på vinduet. Eg sklei bortijøna vinduet på min egen svette, endelig ude i det fri. Eg tomla meg om bord i flye på grenså te å varra dehydrerte og som siste mann. Om bord i flyet ville flyvertinnå se billetten min, akkurat det kan du barra drida i fekk eg frest udav meg den henge igjen på vinduet i sluså. Då blei flyvertinnå bratte i nakken u retta seg opp å va klar te å beordra meg ud te sluså igjen for å henta billetten, men u besinna seg i siste øyeblikk når u såg fråden så skraua rondt kjeften på meg og dei kålsvate øyene så stirra avsinte på na. U såg vel me egne øyer at ingen e så domme at de stille seg frivillig i den sluså viss de ikkje har billett.

Jammen sa eg «gullbillett», nei det e ikkje gull alt så glitra og ein ting te lerte eg i sama rennet, hovmod står for fall.