«Go tur – del 2» – Hnytt

Siste:

Gunn Haaland
Gunn Haaland
Ann Kristin Andreassen

«Go tur – del 2»

– Lugaren den ser allerede ud så me har sprengt ei bomba der inne. Minstemann på ett år han sidde på golvet å gnage på ein sko...

Gunn Haalands betraktninger: Mormor og moffen e på vei te Legoland med to små barnebarn på ett og fira år. Nå står me i Risavigå å ser på at båden så ska ta oss med te Danmark legge te kai og alt e såre vel så longt.

Om bord i båden har me fått oss lugar med havsutsikt, tanken va at det konne varra underholdande for dei to små å se på sjøen. Så feil kan me ta, å se på sjøen når du e liden e skoy i nøyaktig to minutt og me har fortsatt elleve timar og femtiåtta minutter igjen av bådturen.

Lugaren den ser allerede ud så me har sprengt ei bomba der inne. Minstemann på ett år han sidde på golvet å gnage på ein sko i mens firaåringen med munndiare klatre opp og ner stigen te køysengå for sikker femtiende gong og kjeftamentet det går uden stans. Det e ikkje tvil i min sjel om at dette kan bli ein bratte tur. Når det ikkje e stigen te køysengå så får jønågå så e det lysbrydaren så du kan stappa nykkelkortet i. Firaåringen vår føle seg ganske sikkert som den allmektige sjøl når han kan bestemma om det ska bli lys elle ikkje med et kjekt lide nykkelkort. Noge han bestemme seg for ganske ofta både at det ska bli lys og at det ikkje ska bli lys, eg må barra innrømma at det begynne å røyne på.

Me har vore å spist middag og me har lekt på lekerommet, me har trålt ijønå heile båden i håb om å slida dei to små ud og endelig ser det ud så me har lykkast.

Roen har senka seg på lugar nummer 1061, det e både mørkt og stilt og ettåringen med lakenskrekk har endelig sovna. Eg drar et lettelsens sukk, et sekund for tidlig.

Firaåringen må på do å finne ikkje nykkelkortet sitt te å sedda i lysbrydaren og då jørr han det som firaåringer jørr best, han sedde i et skrig. Moffen storme te for å roa gemyttene og i farten smelle han ståratånå rett inn i ei søyla så står plassert midt i lugaren vår. For å ikkje gå øve ende grabbe han tag i barnavognå te minstemann så står parkert rett framføre han, men den står der uden bremsane på. Så både moffen og barnavogna fyke ijønå lugaren som et prosjektil og ende med et kjempe brag inn i dørå te lugaren akkurat i det øyeblikket firaåringen finne nykkelkortet sitt og det blir lys.

U mormor bide alt hu kan i pudå for å ikkje brøla ud i latter, men det går ikkje eg ler så det gjalle i veggene. Om me ikkje vekte opp heile båden så vekte me jaffa alle naboane, ettåringen våkna sjølsagt og han ser seg fortomla rondt på alt oppstyret og me rykke tebars te start.

…….FORTSETTELSE FØLGER