Siste:

Gunn Haaland
Gunn Haaland
Ann Kristin Andreassen

«Norge e ikkje skapt for å sidda på rævå»

– Dørstokkmilå har aldri vore så longe så u e akkurat nå og samvittigheten e grønne.

GUNN HAALANDS BETRAKTNIGNER: Norge e ikkje skapt for å sidda på rævå står det så fint på huå mi. Ei hua i oppsiktsvekkande kulør irrgrønne me sjokkrosa påskrift, intet mindre.

Men barra sånn i mjydlå deg og meg så kjennes det ud så eg e skapt for å sidda på rævå for tiå. Dørstokkmilå har aldri vore så longe så u e akkurat nå og samvittigheten e grønne.

Eg lese i tidsskrifter og magasiner om kor viktig det e å holla seg i form å her sidde eg å komme meg ikkje ud. Nå kan det jo hørras ud så eg feile noge siden eg ikkje klare å komme meg ud på tur, men nei da alt e i skjønneste orden. Feile noge og feile noge fru Blom, gudane ska veda at eg har jysla vondt i vilje jaffal og det e ikkje te å kimsa av.

Unnskyldningane står i kø, det regne det blåse og det e kaldt e barra et lide utdrag av dei heilt opplagte unnskyldningane. Ikkje har eg sånne fancy treningskler så alle rase rundt i heller, du vett sonne fine blanke tights så ska holla rompå og lårå på plass når du skonte deg bort ijønå på tur. Alt eg har e ein gammale stillongs så har mussta strekken. Den minne aller mest om ei gammale herre onneboksa i fra svunne tider og sist eg jekk te havn i den blei det oppstandelse så den suksessen ska eg ikkje gjenta.

Pulsklokka har eg heller ikkje og kossen ska eg då veda om pulsen slår. At eg står oppreist og kan snakka e ikkje lenger et sikkert tein på at pulsen slår så pulsklokka må du ha, ingen pulsklokka e det sama så vekkheven tur. Ja du kan jo tenka deg sjøl om du hadde gått ein tur åsså slo ikkje pulsen, eg e sikker på at det hadde skapt større oppstandelse i ordets rette forstand enn når eg jekk te havn i stillongsen så har mussta stekken.

Nei eg får prøva å gå meg ein tur i dei heilt vanlige klenå mine, på den måden eg pleie å gå. Ikkje så fort og det e viktigt å stoppa å drøsa litt med dei du treffe på, dei så har tid å stoppa då vel å merka. Om det kvalifisere te turgåing som ein treningsform det ska eg ha usagt og eg e heller ikkje sikker på om det får buksestørrelsen te å krympa, men det jørr godt oppi toppetasjen min.

Då gjenstår det å se om eg klare å legga alle dei dårlige unnskyldningane mine vekk og komma meg øve dørstokken. Alle eg kjenne håbe nok at så ska skje, for det ingen tvil om at eg e lettare og ha me og jørr når toppetasjen e lofta.