Siste:

Gunn Haaland
Gunn Haaland
Ann Kristin Andreassen

«Den søda adventstiå»

– Eg tar et raskt øveblikk av vinduene her hjemma og kan fort konstatera at nogen må vaska vinduene våre. Og den nogen blir mest sannsyligt meg.

Gunn Haalands betraktninger: Eg tottla meg ner på kjykkene i mårenkåbå å me håre te vers her ein mårning. Ikkje noge uvanligt i det, det e vel ein daglige rutine for dei flesste vil eg tru. Men hva skuer mitt lille øye blå. Den forterane driftige naboen e allerede i gång, før både eg og fogglane har fese me å pussa vinduer. E det ikkje rævå te vers me logging i blomsterbed ja så kan du varra sikker på at det e noge aent driftigt. Det e allså så forterane plagsomt når eg må ta innøve meg at det slettens ikkje e så tiligt så eg vil ha det te og at eg har tendenser te å varra litt lade.

Di ska vel ikkje ha konfirmasjon nå igjen tenke eg i mitt litt opprørte sinn, i så fall har det gått meg hus forbi å ikkje har eg kjupt pakke heller.

Hjernen går fortsatt ganske tregt for detta e jysla tiligt jaffal itte mine tidsbereiningar, men itte ei stonn så demre det. Det e adventsti, adventstagen og stjernå ska opp å lysa i vinduene te di tusen hjem.

Eg tar et raskt øveblikk av vinduene her hjemma og kan fort konstatera at nogen må vaska vinduene våre. Og den nogen blir mest sannsyligt meg.

Eg skride te verke om enn ikkje me fund å klem og heller ikkje me godt mod, men eg skride. Vinduene våre blir pussa reine for diverse «minner» itte barnebarnå, alt i fra leverpostei te komlerester blir pussa vekk sakte men sikkert.

Det e deiligt å sedda seg i sofaen å nyda syne av dei sjinane vinduene ei stakket stonn, for eg vett at det vare ikkje lenge. For i gangen nere hørre eg den harlige lyden av to små barnebarn så komme på besøg å dei har lyst på middag sjå na momor. Å kim kan sei nei te to hjerteknuserar med verden styste smil om monnen, bollekjegar og store tindrane øyer så sjine møje finare en stjernå og adventstagen te samens. I dessa øyene beres det et lønnligt håb om at fiskaboller i kvide saus ska varra middagen i dag med barra pittelitt gullerøder te. Kim kan sei nei te det, ikkje u momor jaffal.

Så me rykke tebars te start.

I år ska stjernå og adventstagen opp i vinduene og di ska få sjina på verdens finaste barnebarn «minner» som i år blei fiskaboller i kvide saus og pittelitt gullerøder. Det får ikkje våga seg om enkelte goe «minner» fins på vinduene våre, den sagen e me heilt enige om både eg å naboen.

Å at begge to har pussa vinduene sine det e der ingen så helst tvil om, det har jo stått i aviså å då må det jo varra sant.